The festival draws inspiration from Silvia Federici’s conception of the commons—as collective resources and shared knowledge held by diverse communities. Alongside this, the ideas of contact zones and curatorial equality form the conceptual foundation of the project.
We envision the festival as a contact zone: a dynamic, open museum of lived interactions, exchanges, and transfers of knowledge. Here, the public engages with artistic and cultural expressions through a medium that is at once familiar and radical: food. By grounding the experience in a shared, sensory language, the festival seeks to decolonize modes of perception and participation in the arts. It resists hierarchies and institutional constraints, offering instead a platform for dialogue, dissent, and collective inquiry.
In this space, food is more than sustenance or pleasure—it is a carrier of memory, ritual, and identity. It is a vessel for storytelling and a site of resistance, capable of breaking down social boundaries and redefining how we share and inhabit culture. It becomes both a contemporary art form and a custodian of intangible heritage.
Set in Fort Kochi, a region marked by layered histories and plural inheritances, the festival assumes an ontological role—a living space where imagination and experience converge to construct new worlds. Here, food becomes a tool of experimentation, enabling us to reframe historical narratives and envision alternative futures.
The project asks fundamental, urgent questions:
Who are we—as humans, as citizens, as custodians of heritage, and as challengers of dominant narratives?
How do we eat, live, and relate to one another?
Can food, as a cultural commons, reimagine how public space is created and shared?
This is a space of experimentation, revival, and renewal. There are no fixed rules, no boundaries imposed on chefs, artists, or writers. Food becomes a radical curatorial material, capable of unsettling exhibition norms, rethinking institutional roles, and proposing new possibilities for art and cultural practice.
By treating food as commons, we also draw attention to other shared resources - such as air, water, and land—and the collective responsibilities they invoke. In doing so, the festival performs a language of equity and shared presence, resisting the erasure of local identities and reclaiming the politics of place.
Through the lens of the festival, new narratives emerge, viewing food as a deeply multidisciplinary and transformative medium, where a more inclusive, sensorially grounded future for art and community alike.
Dr. Tanya Abraham
Curator
ഫെസ്റ്റിവൽ പ്രസ്താവന (മലയാളം വിവർത്തനം)
സിൽവിയ ഫെഡെറിച്ചി അവതരിപ്പിച്ച കോമൺസ് എന്ന ആശയത്തിലാണ് ഈ ഫെസ്റ്റിവൽ പ്രചോദനം കണ്ടെത്തുന്നത്—വൈവിധ്യമാർന്ന സമൂഹങ്ങൾ സംയുക്തമായി കൈവശം വയ്ക്കുന്ന വിഭവങ്ങളും പങ്കുവെയ്ക്കുന്ന അറിവുകളും എന്ന നിലയിൽ. ഇതോടൊപ്പം കോണ്ടാക്ട് സോണുകൾ എന്ന ആശയവും ക്യൂറേറ്റോറിയൽ സമത്വവും ഈ പദ്ധതിയുടെ ആശയപരമായ അടിത്തറയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ഈ ഫെസ്റ്റിവലിനെ ഞങ്ങൾ ഒരു കോണ്ടാക്ട് സോൺ ആയി കാണുന്നു: ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഇടപെടലുകളും കൈമാറ്റങ്ങളും അറിവിന്റെ പകർച്ചകളും നിറഞ്ഞ, സജീവവും തുറന്നതുമായ ഒരു മ്യൂസിയമായി. ഇവിടെ, ഒരേസമയം പരിചിതവും വിപ്ലവാത്മകവുമായ ഒരു മാധ്യമത്തിലൂടെയാണ്—ഭക്ഷണം—പൊതുജനം കലാപരവും സാംസ്കാരികവുമായ പ്രകടനങ്ങളുമായി ഇടപെടുന്നത്. പങ്കുവെയ്ക്കുന്ന, ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങളിൽ ആധാരിതമായ ഒരു ഭാഷയിൽ അനുഭവത്തെ ഉറച്ചുനിറുത്തിയിലൂടെ, കലകളിലേക്കുള്ള ഗ്രഹണവും പങ്കാളിത്തവും വസാഹതിക ചട്ടങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിപ്പിക്കുകയെന്നതാണ് ഫെസ്റ്റിവലിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഇത് ക്രമാനുഗതത്വങ്ങളെയും സ്ഥാപനപരമായ നിയന്ത്രണങ്ങളെയും എതിർക്കുകയും, സംവാദത്തിനും ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങൾക്കും കൂട്ടായ അന്വേഷണംക്കുമായി ഒരു വേദി ഒരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈ ഇടത്തിൽ, ഭക്ഷണം വെറും പോഷണമോ ആസ്വാദനമോ മാത്രമല്ല—അത് ഓർമ്മകളുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും തിരിച്ചറിവിന്റെയും വാഹകനാണ്. കഥപറച്ചിലിന്റെ ഒരു പാത്രവും, സാമൂഹിക അതിരുകൾ തകർക്കാനും സംസ്കാരം നാം എങ്ങനെ പങ്കുവെയ്ക്കുകയും വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നത് പുനർനിർവചിക്കാനും കഴിയുന്ന പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഒരു സ്ഥലവുമാണ്. അത് ഒരേസമയം ഒരു സമകാലിക കലാരൂപവും അമൂർത്ത പൈതൃകത്തിന്റെ സംരക്ഷകനുമാകുന്നു.
പാളികളുള്ള ചരിത്രങ്ങളും ബഹുസ്വര പൈതൃകങ്ങളും അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിൽ ആവിഷ്കരിക്കുന്ന ഈ ഫെസ്റ്റിവൽ, ഒരു ഒണ്ടോളജിക്കൽ (അസ്തിത്വപരമായ) പങ്ക് വഹിക്കുന്നു—കൽപ്പനയും അനുഭവവും സംഗമിച്ച് പുതിയ ലോകങ്ങളെ നിർമ്മിക്കുന്ന ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഇടമായി. ഇവിടെ, ചരിത്രകഥനങ്ങളെ പുനർവായിക്കാനും വ്യത്യസ്ത ഭാവികളെ കൽപ്പിക്കാനും സഹായിക്കുന്ന പരീക്ഷണോപാധിയായി ഭക്ഷണം മാറുന്നു.
ഈ പദ്ധതി അടിസ്ഥാനപരവും അടിയന്തരവുമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു:
- മനുഷ്യരെന്ന നിലയിലും പൗരന്മാരെന്ന നിലയിലും പൈതൃകത്തിന്റെ സംരക്ഷകരെന്ന നിലയിലും പ്രബലമായ കഥനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെന്ന നിലയിലും നാം ആരാണ്?
- നാം എങ്ങനെ ഭക്ഷിക്കുന്നു, ജീവിക്കുന്നു, പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുന്നു?
- സാംസ്കാരിക കോമൺസ് എന്ന നിലയിൽ ഭക്ഷണത്തിന് പൊതുസ്ഥലം എങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും പങ്കുവെയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതിനെ പുനർകൽപ്പന ചെയ്യാനാകുമോ?
ഇത് പരീക്ഷണത്തിന്റെയും പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെയും പുതുക്കലിന്റെയും ഒരു ഇടമാണ്. ഷെഫ്മാർക്കും കലാകാരന്മാർക്കും എഴുത്തുകാർക്കും യാതൊരു സ്ഥിരനിയമങ്ങളുമില്ല, അതിരുകളുമില്ല. ഭക്ഷണം ഒരു വിപ്ലവാത്മക ക്യൂറേറ്റോറിയൽ വസ്തുവായി മാറുന്നു—പ്രദർശന ചട്ടങ്ങളെ അസ്ഥിരമാക്കാനും, സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പങ്ക് പുനർചിന്തിക്കാനും, കലയും സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തനങ്ങളും സംബന്ധിച്ച പുതിയ സാധ്യതകൾ നിർദ്ദേശിക്കാനും കഴിവുള്ളതായി.
ഭക്ഷണത്തെ കോമൺസ് ആയി കാണുന്നതിലൂടെ, വായു, ജലം, ഭൂമി തുടങ്ങിയ മറ്റ് പങ്കുവെയ്ക്കപ്പെട്ട വിഭവങ്ങളിലേക്കും അവ ഉണർത്തുന്ന കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിലേക്കും ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, പ്രാദേശിക തിരിച്ചറിവുകളുടെ മായ്ച്ചുകളയലിനെ എതിർക്കുകയും, സ്ഥലത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ വീണ്ടെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമത്വത്തിന്റെയും പങ്കുവെയ്ക്കപ്പെട്ട സാന്നിധ്യത്തിന്റെയും ഒരു ഭാഷ ഫെസ്റ്റിവൽ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നു.
ഫെസ്റ്റിവലിന്റെ ദൃക്കോണത്തിലൂടെ, പുതിയ കഥനങ്ങൾ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു—ഭക്ഷണത്തെ ആഴത്തിൽ ബഹുവിഷയപരവും പരിവർത്തന ശേഷിയുള്ളതുമായ ഒരു മാധ്യമമായി കാണുന്നവ. അതിലൂടെ, കലക്കും സമൂഹത്തിനും ഒരുപോലെ കൂടുതൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതും ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതുമായ ഒരു ഭാവി സങ്കൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
ഡോ. ടാന്യ എബ്രഹാം
ക്യൂറേറ്റർ
